Dlaczego uwielbiam, kiedy góry łamią mi kręgosłup moralny

Świat oszalał na punkcie optymalizacji. Masz być maszyną fitnessu, sprawnym trybikiem, który połyka kilometry na bieżni z miną człowieka, który właśnie doznał oświecenia, a nie zawału. Masz kontrolować tętno, wydolność i poziom zadowolenia z życia.

A potem nadchodzi lato. Wymykasz się z tej idealnej, klimatyzowanej klatki, zostawiasz w domu suszarkę do włosów, bo przy tych temperaturach i tak wyschną w trzy minuty, i ruszasz w góry. Głównie dlatego, że lubisz zapuszczać się w głębiny Polski. I wtedy zaczyna się zabawa. Bo góry mają jedną, cudowną właściwość: głęboko w nosie mają Twój rekreacyjny stosunek do sportu.

Czy można wyjść ze strefy komfortu bez certyfikatu trenera personalnego?

Nie mam natury górskiej kozicy. Moja wydolność bywa mocno dyskusyjna, a sportowe romanse zazwyczaj kończyły się szybciej niż zaczynały. Siłka? Znudziła się. Pole dance? Przyjemna, ale krótka chwila. Taniec towarzyski? Wolę izolacje taneczne, gdzie przychodzisz, instruktorka milczy, a całość osadza się na czuciu i wspólnej harmonii. Najdłużej ostał się basen, bo pływać mogę bez końca, i joga. Ale szlak to nie mata do jogi. Szlak nie pyta, czy masz dziś gorszy dzień.

Wszystko zaczęło się od bomby w 2016 roku. Podejście pod Gęsią Szyję albo inną Sarnią Skałę w pełnym słońcu. Należę do osób, które łzy chowają głęboko do kieszeni. Nie płaczę przy ludziach, zwłaszcza przy tych, przy których pękać absolutnie nie chcę. A wtedy pękłam. Rozpłakałam się na szlaku, koncertowo opuszczając swoją strefę komfortu z ryczącym w głowie komunikatem:

"Jesteś w głębokiej dupie. Nie masz siły, żeby pójść dalej. Nie masz siły, żeby się cofnąć."

I w tym właśnie tkwi cały urok. Współczesny marketing wmawia nam, że każde wyzwanie ma być „przygodą z uśmiechem na ustach”. Masz zdobywać szczyty z nienagannym makijażem i wrzucać fotki z hasztagiem #NoLimits. Gówno prawda. Prawdziwe przekraczanie granic nie pachnie perfumami, tylko filtrem UV zmieszanym z potem.

Po co komu litry potu, żeby zacząć dostrzegać człowieka?

Zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego na co dzień mijamy się w miastach z kamiennymi twarzami, udając, że przestrzeń wokół nas jest pusta? Dlaczego potrzebujemy ekstremalnego zmęczenia, upału i spalonych słońcem karków, żeby zacząć widzieć siebie nawzajem?

Na szlaku, kiedy ledwo dyszysz, a Twoje nogi przypominają zrobione z waty filary, nagle słyszysz zwykłe, rzucone prosto w twarz „Dzień dobry”. I to jedno, spocone, zasapane słowo od obcego człowieka potrafi dodać więcej siły niż jakikolwiek motywacyjny cytat z LinkedIna. Grodzimy się płotami, a wystarczy wejść na tysiąc metrów nad poziomem morza, żeby przypomnieć sobie o istnieniu podstawowej ludzkiej solidarności.

Góry łamią. Za każdym jednym razem. Żadne podejście – od Kasprowego po mały Chojnik – nie było dla mnie łatwe. Zawsze docieram do swoich granic i przełykam własne łzy. Ale wracam tam. Wracam, żeby dostać ten egzystencjalny łomot i przekonać się, że jestem mocniejsza, niż myślałam.

Czasem trzeba pęknąć, żeby ułożyć się na nowo. Nie potrzebujemy kolejnych aplikacji do mierzenia sukcesu ani ustrukturyzowanych planów treningowych. Potrzebujemy momentów, w których świat zmusza nas do kapitulacji, bo dopiero wtedy, bezradni i odarci z pozorów, zaczynamy słuchać samych siebie. I okazuje się, że ta intuicja, choć zasapana, doskonale wie, dokąd idziemy. Wszyscy jesteśmy silniejsi, niż nam się wydaje – po prostu rzadko dajemy sobie szansę, żeby góry nas porządnie złamały.