Hold the line, love isn't always on time; kilka luźnych rozkmin o śmierci
Kilka luźnych rozkminek o śmierci
Taniec w różnych wymiarach – bez patosu, z pełną świadomością rachunku.
Tańczę ze śmiercią od dzieciństwa.
W wieku pięciu lat spotkała mnie śmierć kliniczna, która za każdym razem wstrząsa moimi rodzicami, gdy jest wspominana (ale Mamo, nie o tym). Całe moje życie to taniec ze śmiercią w różnych jej wymiarach i pomyślałam sobie, że czas o tym napisać.
Życie to jedna wielka alegoria zmartwychwstania. Tak naprawdę człowiek w ciągu całego swojego życia przechodzi milionsześćset różnych śmierci, a osoby wysoko wrażliwe – takie jak ja – wiedzą dokładnie, o czym mówię.
Sądzę, że jestem neurodivergent, chociaż zawsze kiedy rozkminiam: „a może zrobię sobie diagnozę”, to myślę sobie: no i po co wywalać tyle hajsu na to, żeby ktoś mi powiedział, że mam rację? Moja racja nie jest dla mnie tak istotna. Zawsze ważniejsza jest relacja – ze sobą i z innymi. Ale nie o tym.
📌 Jestem świetna w umieraniu
Serio, mam w tym czarny pas. Przez lata umierały moje ideały, te związane z przyjaźniami, miłościami. Dzisiaj nie nazywam ludzi przyjaciółmi, dopóki nie zastanę ich w sytuacji: „o kurczę, to jest naprawdę mój przyjaciel/przyjaciółka”.
Ile razy można kupować kolejne bajki o wielkich przyjaźniach, które składają się z samych obietnic, dopóki nie przyjdzie moment, w którym trzeba sprawdzić, kto naprawdę zostaje?
Zawsze ważniejsza jest relacja. Moim zdaniem najważniejsza jest ta ze sobą, ale z niej wynikają wszystkie inne. Kiedy relacja zaczyna przypominać jednostronny monolog, w którym tylko Ty próbujesz utrzymać pozory, że wszystko gra, coś zaczyna w niej cicho gnić. Niemal momentalnie przestaje być to relacja, bo relacja co do zasady polega na wymianie.
Co jakiś czas umiera moje zdrowie – na kilka sposobów. Umarły też niektóre moje wizje zawodowe (ale to akurat dobrze, bo okazało się, że mam radość z takiego zawodowego miejsca w życiu, od którego z jakiegoś niewiadomo jakiego powodu konsekwentnie dawniej uciekałam).
Widząc mojego Tatę, postanowiłam sobie, że nigdy w życiu nie będę pracoholikiem, ale… uwielbiam moją pracę. Kiedy kończę ją w piątek, już myślę o tym, co będzie w poniedziałek. Nie siedzę w niej poza godzinami pracy tylko i wyłącznie ze względu na zdrowie. Co jest sensownym ogranicznikiem, bo na studiach byłam taka uparta, że co roku miałam stypendium naukowe – a wszystko to zawdzięczałam piętnastu kawom jednego dnia i spaniu czasami po kilka godzin w tygodniu.
Powalone? Oczywiście, ale w tamtych czasach czułam się niezniszczalna. Więc tyle z tego dobrego, że po tym, jak zmagałam się z kolejną śmiercią – tym razem związaną ze śmiercią widzenia siebie jako totalnie zdrowej osoby – po prostu zmieniłam nawyki.
✏️ Finał, który smakuje jak koniec
Po napisaniu pierwszej książki umarły kolejne moje ideały związane z pisaniem książki.
A w momencie, kiedy ją wydałam, czułam się w sumie beznadziejnie. W pisaniu najlepszy jest sam proces pisania. Finał w postaci gotowej książki jest z jednej strony zwieńczeniem tego procesu, ale z drugiej… jest pewną śmiercią.
Z każdą kolejną śmiercią coś się w człowieku wyłącza. To bardzo dziwny proces, ale zachodzi. A Każda kolejna tego typu śmierć powoduje, że człowiek staje się bardziej wolny, i za każdym razem jest trochę inny. Ale jakbym miała się zastanowić nad sobą, to po każdej takiej śmierci, kiedy puszczają wszystkie oczekiwania, jest mi ze sobą lepiej. Lubię przeżywać życie, a składa się ono ze wszystkiego, nie tylko z radości.
Czasami zaglądasz w takie dno relacji, że już przestajesz reagować jak dotąd. Patrzysz na ludzi, którym kiedyś oddawałaś cały swój tlen i uwagę, i nagle łapiesz się na tym, że w ogóle już nie masz ochoty tłumaczyć, prostować ani ratować, co nie oznacza też, że odwracasz się na pięcie i pokazujesz swój tył każdej takiej sytuacji. Czasami patrzenie na nią od przodu daje szerszy ogląd. Nie ma sensu udawać, że relacja żyje swoim najlepszym życiem, skoro jedyne, co cię w niej trzyma, to sentyment do historii, która po prostu była dobrą historią. To, czy nadal nią jest zawsze weryfikuje teraz.
Nagle coś się wyłącza i wybierasz:
- nie starać się już tak bardzo,
- nie walić głową w mur,
- zadać sobie to jedno proste pytanie: „Ile można?”.
📌 Stać w rozkroku i oddać to Wszechrzeczy
A równocześnie masz tę świadomość, że w sumie to jesteś chora i zwyczajnie niejednokrotnie nie stać Cię na jakieś gwałtowne ruchy, czy historie z telenoweli. To jak ciągłe stanie w rozkroku i potrzasku. I świadomość tego, że w zasadzie każdy ruch – także ten w relacjach, w upadających ideałach w różnych sferach życia – wiąże się z kosztem energetycznym i zdrowotnym.
Ile energii można przepalić na cudze niedojrzałości, ciche fochy i udawanie, że nie widzisz, jak bardzo ktoś nie dowozi, gdy sam musisz liczyć każdą kroplę własnej baterii?
I w tym momencie umiera ego.
Uświadamiasz sobie, że wybory podjęte w dobrym stanie ducha, z nadzieją na dobry stan rzeczy, zaczynają się chwiać w posadach. Nawet jak dwoisz się i troisz, to efekt jest ten sam. Więc przestajesz się dwoić, przestajesz się troić i przyjmujesz swoją rolę.
Bo może faktycznie taka karma? A z drugiej strony nie masz już ani sił, ani zasobów na te koszty energetyczne, więc jedyne, co możesz zrobić, to pójść w delulu i oddać sprawy Wszechrzeczy. Dojrzałość jest wtedy, kiedy zaczynasz zadawać sobie pytanie: ile mnie to kosztuje i czy ja chcę ponosić ten koszt? I nie chodzi bynajmniej o finanse.
I takie to o… myśli o śmierci, w metaforycznym znaczeniu. Konkluzja jest taka, że to prawda, że jedyne pewne rzeczy na świecie to śmierć i podatki.

Komentarze
Prześlij komentarz