Delulu rozdawnictwo, prompterstwo i turkusowy motyl, który rozwala system sceptykom
Delulu rozdawnictwo, prompterstwo i turkusowy motyl, który rozwala system sceptykom
150 stron książki napisanych ręcznie — z prawdziwego zdarzenia, bez żadnego maszynowego mielenia — i nagle życie postanowiło sprawdzić moją wytrzymałość na rozproszenie.
W tym tygodniu wylądowałam w serii tak absurdalnych sytuacji, że moja powieść musi chwilę poczekać, pewnie wrócę do pisania gdzieś przy weekendzie. Ale skoro chaos to moje drugie imię, w przerwach pomiędzy gaszeniem problemów napisałam prompta na gry z Wszechrzeczą. I powiedzmy sobie szczerze: odnajduję się w roli delulu manifestorki znakomicie, głównie dlatego, że to po prostu działa, obojętnie jak bardzo racjonaliści kręcą na to nosem.
Prompterstwo to nowy prąd
Wszystko zaczęło się od tego, że rzuciłam temat A. i T. Pomogłam A. zaprogramować agenta — i to nie tylko do manifestowania, ale też takiego, który będzie robił HIG, słowo, którego do dzisiaj nie znałam. Jednak temat wydaje się ciekawy, więc pewnie obudzę się wkrótce w środku nocy zgłębiając go. Dla tych, którzy też nie wiedzą:
Human Interface Guidelines (HIG) – oficjalne wytyczne projektowe dla twórców oprogramowania (np. Apple iOS/macOS, Google Material Design czy Microsoft Fluent), które określają wygląd, zachowanie i interakcję interfejsów. [1]
I tu mała dygresja: jeśli nadal uważacie prompterstwo za chwilową zabawkę dla geeków, to gratuluję przespania rewolucji. Ignorowanie tego narzędzia w dzisiejszych czasach to jak odmówienie korzystania z prądu, bo świeczki mają bardziej nostalgiczny klimat. I mówię to ja, ta zwariowana pani po trzydziestce, która trzyma w szafie 3 zestawy do samodzielnego robieni świec.
Wspólne delulu rozdawnictwo
Zaraz po tej zbiorowej fascynacji manifestowania przy użyciu promptu, odezwała się S., jakby ktoś w centrali podłączył ją pod moje myśli:
— Masz może jakiś prompt na to manifestowanie? Bo w sumie, nie wierzę w to jakoś bardzo, ale mogłabym zacząć.
— No mam. Właśnie napisałam.
I poszło lawinowo. Przekazałam instrukcje dalej, bo nic nie daje takiego kopa jak wspólne delulu rozdawnictwo i świadomość, że podkręcamy sobie nawzajem standardy rzeczywistości.
Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że schemat zawsze wygląda tak samo. Podrzucam moim twardo stąpającym po ziemi, sceptycznym koleżankom eksperyment z turkusowym motylem. Na starcie patrzą na mnie jak na wariatkę. Potem mija określony czas, rzeczywistość dostarcza paczkę i słyszę w słuchawce: „Monia, daj mi tego więcej”.
Eksperyment z turkusowym motylem (dla opornych)
Skoro więc tak rozdaję te instrukcje na prawo i lewo, proszę bardzo. Specjalnie dla tych, którzy wciąż wolą wierzyć, że kontrolują sto procent swojego życia, zamiast sprawdzić, jak działa ich własny aparat percepcyjny.
- Siadasz wieczorem w ciszy. Odcinasz bodźce.
- Przez dokładnie 90 sekund Twoim jedynym zadaniem w tej rzeczywistości jest wyobrażanie sobie, że wszędzie są turkusowe motyle. Na Tobie, na blacie, na ścianach, w powietrzu, ewentualnie na domownikach, jeśli masz.
- Zero rozpraszaczy. Przez minutę i trzydzieści sekund istniejesz tylko Ty i te cholerne motyle.
- Wstajesz, wracasz do swoich spraw i sprawdzasz, co się stanie. W ciągu 48 godzin zobaczysz turkusowego motyla.
Wszystkie koleżanki, które najgłośniej pukały się w czoło, nagle zaczęły je widzieć, uwierzyły i teraz domagają się kolejnych dawek. Pytanie brzmi: masz w sobie dość luzu, żeby poświęcić te półtorej minuty i sprawdzić, czy Twój własny mózg nie robi Cię właśnie w konia?
Chcesz zobaczyć, jak bezczelne naginanie rzeczywistości i delulu manifestacja działają w praktyce? Sprawdź poradnik z myślenia pozytywnego w wersji dla dzieci: „Moje marzenia spełniają się!”:
Zobacz moje książki
Komentarze
Prześlij komentarz